Cena, którą trzeba zapłacić za Królestwo. Konf. 17.11.2026

Konferencja ks. Adama Kurowskiego

Zacisze, 17 listopada 2026

Cena, którą trzeba zapłacić za Królestwo.

Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę. Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją. (Mt 13, 44-46)

W powyższym tekście z Ewangelii św. Mateusza czytamy, że jeden człowiek, by zdobyć skarb, uradowany poszedł i sprzedał wszystko, by go uzyskać, drugi też poszedł i sprzedał wszystko, by zakupić drogocenną perłę, ale Jezus nie powiedział, że był z tego powodu uradowany.

Czy powinniśmy z radością tracić wszystko, aby zdobyć najcenniejszy skarb, jakim jest Królestwo Boże? Obiektywnie patrząc powinniśmy koniecznie utracić wszystko. Subiektywnie patrząc, to nie koniecznie. Przecież nikt nie musi być w niebie, ani w piekle. Tu nie ma przymusu. Podobnie w Seminarium Duchownym nie wszyscy klerycy muszą być wyświęceni. Jedni są powołani do Seminarium, a jedni są powołani do święceń kapłańskich.

Wielu świętych sprzedawało z radością to, co mieli dla wyższego celu, jakim jest Królestwo Boże, a inni sprzedawali bez radości. Nie chodzi tylko o sprzedawanie, chodzi bardziej o oderwanie serca. Czy wiecie, czym różni się dziecko od miliona? Różnica polega na tym, że jak człowiek zdobędzie 3 miliony, to chce się jeszcze jeden milion zdobyć. A jak ma 3 dzieci to, czy chce się mieć jeszcze jedno dziecko? Nasze serca są tak przetrącone przez grzech pierworodny, że Bóg musi nasze zabliźnione zranienia jeszcze raz zranić, byśmy chcieli więcej.

Tracimy na dwa sposoby. Pierwszy sposób - tracimy wbrew naszej woli, drugi sposób polega na tym, że tracimy smak tego, co mamy, bo już nas nie interesuje. Bóg pomaga nam przez wydarzenia i zaczynamy inaczej postrzegać nasze potrzeby, albo jesteśmy tego pozbawieni w sposób gwałtowny.

Będąc w liceum miałem dobre oceny z fizyki, chociaż nie rozumiałem tego przedmiotu. Kiedy zostałem poproszony przez nauczyciela do tablicy, okazało się, że nie potrafiłem rozwiązać zadania, który w zeszycie miałem prawidłowo zapisane rozwiązanie. Dostałem dwójkę i się ucieszyłem, że nie muszę udawać dobrego ucznia. Ucieszyłem się z tego, że straciłem nieuprawniony zachwyt innych i złudzenia co do siebie.

Nie tyle trzeba sprzedawać wszystkiego, co się posiada, ale oderwać się od tego mentalnie. Nie muszą to być środki materialne, może to być zgoda na własną niezaradność, słabość.

Bóg zawsze czuwa nad nami. Pozwala nam na raty tracić to, co posiadamy. Wszystko może być rozłożone w czasie i w porcjach. Bóg będzie przychodził z pomocą i zobaczymy, że tracenie nie jest takie trudne. Tylko po ludzku tracenie jest trudne. Bóg zmienia wyobrażenie o wielkości w naszych sercach, tak, że widzimy inaczej, jakby bardziej oczami Pana Boga.